Do­świad­cze­nie spo­tka­nia z Obli­czem Boga ta­jem­ni­czo wią­za­ło się z jego wła­snym na­wró­ce­niem. Ża­łu­jąc do końca życia za wła­sne grze­chy z o­kre­su nie­wia­ry, pra­gnął za­dość­uczy­nić za rany, ja­kich do­zna­ła przez nie – i przez wszyst­kie grze­chy świa­ta – Oj­cow­ska mi­łość Boga. Gdy jako kie­row­nik du­cho­wy od­krył wiel­ką mi­łość Elizy Cej­zik do Naj­święt­sze­go Obli­cza Ch­ry­stu­sa i jej pra­gnie­nie dzięk­czy­nie­nia i wy­na­gradzania całym ży­ciem uznał, iż Bóg przy­syła mu osobę, któ­rej można po­wie­rzyć or­ga­ni­zowanie nowej wspól­noty życia u­kry­te­go.

Pierw­sza wspól­nota sióstr ob­li­cza­nek za­wią­zała się pod ko­niec 1888 roku w War­szawie, przy ul. Świę­to­jer­skiej, gdzie miesz­ka­ła m. Eliza Cej­zik. Pra­co­wała wów­czas za­wo­dowo jako na­uczy­ciel­ka i a­po­stołowała na te­renie War­szawy. Będąc człon­ki­nią Ar­cy­brac­twa Naj­święt­sze­go Obli­cza z Tours we Fran­cji, sze­rzy­ła kult Naj­święt­sze­go Obli­cza i ideę wy­na­gradzania wśród ka­płanów oraz ludzi świec­kich. Dłu­gie go­dzi­ny spę­dza­ła przed Naj­święt­szym Sa­kramen­tem na ad­o­racji wy­na­gradzają­cej, na­wie­dzając licz­ne ko­ścioły War­szawy. W tym o­kre­sie o­trzy­ma­ła wiele łask mi­stycz­nych, stąd dziś o­kre­śla­na bywa „nie­zna­ną mi­stycz­ką XIX w.”

Pensja w BlaszkachW 1891 roku m. Eliza za­ło­żyła dom zgro­ma­dze­nia w Psko­wie (Rosja), gdzie sio­stry pro­wa­dzi­ły pra­cow­nię szy­cia dla dziew­cząt, z tajną nauką re­li­gii i ję­zy­ka pol­skie­go. Z po­wodu złego stanu zdro­wia, w 1895 roku prze­nio­sła się do No­we­go Mia­sta, gdzie w skrom­nych wa­run­kach zor­ga­ni­zowała życie wspól­ne i no­wi­cjat. Zmar­ła na gruź­li­cę płuc 16 lutego 1898 roku mając nie­speł­na 40 lat. Nasza wspól­nota li­czy­ła wów­czas za­le­d­wie kilka sióstr. M. Eliza pod ko­niec życia za­po­wie­działa, że roz­wi­nie się ona do­pie­ro po jej śmier­ci; tak też się stało. Już w dniu jej po­grze­bu zgło­si­ły się trzy kan­dy­dat­ki, a do końca roku przy­było na­stęp­nych pięć.

Do 1908 roku zgro­ma­dze­nie po­zosta­wało pod bez­po­śred­nim kie­run­kiem bł. Ho­norata Koź­miń­skiego, na­stęp­nie prze­szło pod wła­dzę bi­sku­pią.

W 1912 roku nasze zgro­ma­dze­nie li­czy­ło już 99 sióstr. Na te­renie Kró­le­stwa Pol­skie­go sio­stry pro­wa­dzi­ły kil­ka­na­ście pla­có­wek wy­cho­waw­czo-o­świa­towych, tzw. o­chronek z nauką e­lemen­tar­ną i taj­nym na­uczaniem ję­zy­ka pol­skie­go, re­li­gii oraz przy­go­towa­niem do sa­kramen­tów św. Swoją dzia­łal­ność a­po­stol­ską i wy­cho­waw­czą pro­wa­dzi­ły rów­nież w car­skiej Rosji – dzi­siej­sze te­reny Litwy i Ukra­iny. Ochron­ki, szpi­tal, dom wy­cho­waw­czy dla dzie­ci oraz szko­ły go­spodar­cze z nauką za­wo­du z chwi­lą wy­bu­chu re­wo­lu­cji w Rosji w 1917 roku zo­sta­ły na tych te­renach bez­pow­rot­nie u­tra­co­ne przez Zgro­ma­dze­nie.

W 1923 roku, dla u­ła­twie­nia dzia­łal­no­ści zgro­ma­dze­nia (wspól­nota dzia­łała w u­kry­ciu) zo­sta­ło ono za­le­gali­zo­wane w Mi­nister­stwie Spraw Wew­nętrz­nych jako świec­kie sto­wa­rzy­sze­nie pod nazwą To­wa­rzy­stwo Wy­cho­waw­czo – Oświa­to­we Kró­lo­wej Ja­dwi­gi.

23 paź­dzier­nika 1936 roku Zgro­ma­dze­nie o­trzy­ma­ło za­twier­dzenie na pra­wie die­cezjal­nym od ar­cy­bi­sku­pa Alek­san­dra Ka­kow­skie­go, me­tro­poli­ty war­szaw­skie­go.

1 li­sto­pa­da 1979 roku Sto­li­ca Apo­stol­ska za­twier­dziła Zgro­ma­dze­nie jako wspól­notę za­kon­ną na pra­wie pa­pie­skim.

Go to top